۱    «بِه   سوی   کَعْبَه   راه   بِسْيار   اَسْت
۲   مَن   زِ   دَرْيا   رَوَم   تُو   اَز   خُشْکی»
۳   (قاآنی)   
۴  يَک   روز   دَر   رُسْتَم‌آبادِ   شِميران

۵                                                                    ۱

۶            گَرْچِه   قَلْبُ الْاَسَدِ   تابِسْتان   بود   خواسْتَم   اَز   هيجْدَه  روز
۷   مُرَخَّصیِ   اِداریِ   خُود   اِسْتِفادَه   نَمودَه   پيادَه   دَر   قُرای   هَشْتاد   و
۸   چَهارگانَة   شِميرانات   گَرْدِش   و   سياحَتِ   کامِلی   کَرْدَه  باشَم.
۹          تَک   و   تَنْها   عَصا   بِه   دَسْت   و   کولَه‌بار   بِه   دوش   راه   اُفْتادَم.
١۰  نَقْشَه‌اَم   اِين   بود   کِه   چِه   اَز   راه   و   چِه   اَز   بيراهَه   پَنْج   دَرَّة   عُمْدَة
١١  شِميرانات   را   يَعْنی   دَرَّة   فَرَحْزاد   و   دَرَّة   دَرَکَه   و   اِوين   و   دَرَّة
١۲   پَس‌قَلْعَه   و   دَرْبَنْد   و   دَرَّة   اِمامْزادَه قاسِم   و   دَرَّة   دارآباد   را   اَز
١۳   طَرَفِ   دَسْتِ   چَپ   گِرِفْتَه   هَمَه   را   يَکی   پَس   اَز   ديگَری   بِه   طَور
١۴   مُرَتَّب   اَز   زيرِ   پا   دَرآوَرَم   و   اَز   راهِ   نياوَران   و   دِزاشيب   و   چيزَر   و
١۵   رُسْتَم‌آباد   و   دَرّوس   بِه   قُلْهَک   آمَدَه    بِه   شَهْر   بَرْگَرْدَم.
١۶          عُموماً  دَر   هيچ   قَرْيَه   و   قَصَبَه‌اِی   بيش   اَز   يَکی‌دُو   ساعَت   کِه   بَرای
١۷   صَرْفِ   غَذا   و   خُورْدَنِ   يَکی‌دُو   پيالَه   چای   و   شُسْت و شوی   دَسْت
١۸   و   رو   لازِم   بود   مَکْث    نِمی‌کَرْدَم   وَلی   شَب‌ها   را    بِه    هَر    دِهی
١۹   می‌رَسيدَم   هَمانْجا   لَنْگ   می‌کَرْدَم   و   يَکْراسْت   دَر   خانَة   يَک   نَفَر
۲۰   روسْتايیِ   ناشِناس   و   ناديدَه‌اِی   هَوار   می‌شُدَم   و   هَر  طَور بود   دَر
۲١   مُقابلِ   مِقْدارِ   اَنْدَکی   پولِ   نَقْد   و   مِقْدارِ   زيادْتَری   زَبانْبازی   رَخْتِخوابِ
۲۲   بالْنِّسْبَه   پاکيزَه‌اِی   دَسْت   و   پا   کَرْدَه   شَب   را   می‌گُذَرانْدَم   و   صُبْحِ
۲۳   سَحَر   هَنوز   آفْتاب   تيغ    نَزَدَه بود   کِه   اَز   نَو   بِه   اُمّيدِ   پَرْوَرْدَگار   بِه   راه
۲۴   می‌اُفْتادَم.
۲۵          جای   هَمَة   دوسْتان   خالی   خَيلی   خُوش   گُذَشْت .    چيزی   کِه
۲۶   هَسْت   هَرْچَنْد    بِه   سَگ‌دَوی   عادَت   داشْتَم  وَلی   کَم‌کَم   اَز  بَس   راه
۲۷   رَفْتَم   و   پَرْسَه   زَدَم   و   اَز   کوه‌ها   و   دَرَّه‌ها   بالا رَفْتَم   و   پايين آمَدَم
۲۸   کَفِ   پاهايَم   دَرْد گِرِفْت   و   خواهی نَخواهی   مَجْبور   شُدَم   قَدَم   را   کُنْدْتر
۲۹   نَمايَم   و   اَز   سُرْعَتِ   سَير   کَاسْتَه   بَر   مُدَّتِ   اِسْتِراحَت   و   اُتْراق‌ها
۳۰   بِيَفْزايَم .    با اِين هَمَه   با   سَر اَفْرازیِ   تَمام   می‌گويَم   کِه   بِحَمْدِالله
۳١   مُطابِقِ   نَقْشَه‌اِی   کِه   کَشيدَه   بوديم   روز ِ  هِفْدَهُم   اَز   کامْرانِيَّه   و
۳۲   نياوَران   و   چيزَر   گُذَشْتَه    بِه   رُسْتَم‌آباد   رَسيدَم.
۳۳          آنْچِه   دَر   اِين   مُدَّتِ   کوتاه   و   دَر  ضِمْنِ   سَير   و   سياحَتِ   اِين
۳۴   سَرْزِمينِ   مَحْدودِ   سَبْز   و   خُرَّمی   کِه   قَريب    بِه   دُويسْت   سال   اَسْت
۳۵   بَرای   اَهالیِ   دارُالْخِلافَة   تِهْرانِ   جَهَنَّم‌نِشان   حُکْمِ   اَنْبارِ   آسايش   و
۳۶ «اِنِرْژی»   را   پيَدا  کَرْدَه  اَسْت   اَز   نيک   و   بَد   و   زِشْت   و   زيبا   ديدَم   و
۳۷   شِنيدَم   مُحْتاجِ   کِتابِ   جُداگانَة   مُفَصَّلی   اِسْت   کِه   اَز   عُهْدَة   مَن
۳۸   بيرون    اَسْت   وَلی   بِه   نَقْد   مَقْصودَم   دَر   اِينْجا   تَنْها   نَقْلِ   پيشامَدی
۳۹  اِسْت   کِه   دَر   رُسْتَم‌آباد   بَرايَم   اِتِّفاق  اُفْتاد.
۴۰           نَزْديک‌های   ظُهْر   بود   کِه   وارِدِ   اِين   قَرْيَه   شُدَم .  گَرْمای
۴١  فَراوانی   خُورْدَه  بودَم   و   گَرْد   و   خاکِ   زيادی   بَر   سَر   و   صورَتَم   نِشَسْتَه
۴۲   بود .    دَر  پَیِ   گوشَة   آرام   و   خُنَکی   می‌گَشْتَم   کِه   قَدْری   دَر   آنْجا
۴۳   والَميدَه   اَز   خَسْتَگی   و   کوفْتَگیِ   راه   بِه‌دَرآيَم   و   اَگَر   مُمْکِن   باشَد
۴۴   ضِمْناً   تَمَدُّدِ   اَعْصابی   نَمودَه   گُلويی   تَر   کُنَم.
۴۵          اَز  قَضا   گُذارَم   بِه   بازارْچَة   مُخْتَصَر ِ  دِهْکَدَه   و    بِه   قَهْوَه‌خانَة
۴۶   شُسْتَه  و  رُفْتَه   و   مُصَفّای   آن   اُفْتاد.     اِين   قَهْوَه‌خانَه   حالا   مُدَّتی   اِسْت
۴۷  کِه   اَز   ميان   رَفْتَه   و   صَدَقَة   سَر ِ  اِقْداماتِ   تَجَدُّد پَرْوَرانَه  گَرْديدَه  اَسْت
۴۸  وَلی   دَر   آن   تاريخ   کِه   هَنوز   کُلاه   و   لبِاسِ   ما   هَمان   کُلاه   و   لبِاسِ
۴۹   خُودِمانی   بود   کِه   نَمونَه‌اَش   تا  بِه   اِمْروز   دَر   سَنْگ تَراشی‌های   تَخْتِ
۵۰   جَمْشيد   و   بيسُتون   باقی   و   بَر  دَوام   اَسْت،     قَهْوَه‌خانَة   رُسْتَم‌آباد
۵١   بِدونِ   شُبْهَه   اَز  حَيثِ   طَراوَت   و   صَفا    بِهْتَرين   قَهْوَه‌خانَة   تَمامِ
۵۲  شِميرانات   بود   و   شايَد   فَقَط     قَهْوَه‌خانَة   اِمامْزادَه صالِحِ    تَجْريش
۵۳  می‌تَوانَسْت   با   آن   رِقابَت   و   هَمْسَری   نَمايَد.     مُحَوَّطَة   نِسْبَتاً  وَسيعی
۵۴  بود   مانَنْدِ   تَمامِ   بِناهای   روسْتايیِ   اِيران   اَز   گِل   و   خاک   کِه   نَهْر
۵۵  بُزُرْگی   اَز   وَسَطِ   آن   می‌گَشْت   و   طاقِ   آن   را   سَر  تا  سَر   با   حَصير
۵۶   پوشانيدَه  بودَنْد   بِه   طَوری   کِه   اَبَداً  آفْتاب   نِمی‌تَوانَسْت   بِدانْجا   رَخْنَه
۵۷   نَمايَد   و    بِه   هَمين   مُناسِبَت   سايَة   خُنَک   و   دِلْپَذيری   داشْت   کِه   روحِ
۵۸   آدَم   تازَه   می‌شُد   و   بَرای   چُون   مَن   آدمِ   خَسْتَه   و   وارَفْتَه‌ای   هَزار
۵۹   اَشْرَفی   قيمَت   داشْت.
۶۰           هَرْگِز   فَراموش   نِمی‌کُنَم   کِه   يَک   نَفَر   رَعِيَّتِ   پيری   دَر   کِنارِ
۶۱   آن   نَهْر   نِشَسْتَه   مُدام   دُو   کَف   را   اَز   آبِ   زُلال   و   خُنَک   پُر   کَرْدَه
۶۲   بِه   صورَت   می‌زَد   و   می‌گُفْت   واقِعاً   روحِ   پيَغَمْبَر   اَسْت   و   اَز  روی
۶۳  اِخْلاص   و   صَفای   باطِن   صَلَوات   می‌فِرِسْتاد.     چَنْد   عَدَد   قَفَسِ    سِهْرَه
۶۴  و   قَناری   با   دُعا   و   کُجی   و   نَظَرْقُرْبانی   و   گَل   و   گوی   و   آينَه
۶۵  جابِجا    بِه   دِرَخْت‌ها   آويخْتَه  بودَنْد   و   آواز   و   چَهْچَهِ   آنْها   چُنان   دَر
۶۶   فَضا   پيچيدَه   بود   کِه   صِدا   بِه   صِدا   نِمی‌رَسيد.
۶۷           قَهْوَه‌چی   جَوانی   بود   بيسْت  و  دُو سِه   سالَه   خُوشْرو   و   خُوشْگو
۶۸   و   مُؤدَّب   و   مِهْمان‌نَواز   و   با   سَليقَه   با   زُلْف‌های   بُلَنْد   و   قَبای   آبيِ   کوتاه
۶۹   کِه   تا    بِه   زانو   می‌آمَد   و   کَمَرْبَنْدِ   چَرْمی   و   کُلاهِ   نَمَدیِ   تُخْمِ‌مُرْغی.
۷۰   تا   چَشْمَش    بِه   مَن   اُفْتادَه   اَز   هَمان   پای   سَکّويی   کِه   دَر   آن
۷١   طَرَفِ   قَهْوَه‌خانَه   و   بِساطِ   سَماوَر   و   آتَشِ   قوری‌ها   و   قَلْيان‌های
۷۲   خُود   را   بالای   آن   چيدَه  بود   با   صِدای   دِلاويز   آواز   داد
۷۳   کِه   خُوش  آمَديد   صَفا  آوَرْديد   و   جِلَو   دَويدَه   بَرايَم   دَر   جايی   کِه
۷۴   آب‌پاشی   کَرْدَه   حَصير ِ  تَميزْتَری   اَنْداخْتَه   بودَنْد   دَر   زير ِ  سايَة
۷۵   دِرَخْتِ   زَبان‌گُنْجَشْکِ    رَعْنايی   جا   مُعَيَّن   کَرْد   و   شاگِرْدَش   را   کِه
۷۶   پِسَرَکِ   شِميرانيِ   خُوشْمَزَه‌اِی   بود   صِدا   زَدَه   گُفْت   «دِ»   هَرْچِه
۷۷   زودْ‌تَر   کَفْش‌های   آقا   را   پاک   کُن   تا   خُودَم   چای   تازَه  دَم  کَرْدَه
۷۸   بَرايشان   بياوَرَم.
۷۹           يَکی‌دُو   نَفَر   دِهاتی   در   گوشَه   و   کِنار   دَراز   کَشيدَه   بودَنْد   و
۸۰   يَک   نَفَر   هَم   کِه   اَز   سَر   و   وَضْعَش   پيَدا   بود   کِه   اَهْلِ   شَهْر   اَسْت   و
۸۱   بايَد   دُرُشْکَه‌چی   يا   جِلَودار   باشَد   با   سَرِ   بَرَهْنَه   دَر   کِنار ِ  نَهْر     نِشَسْتَه
۸۲   مَشْغول ِ  پُک   زَدَن    بِه   وافور   بود.
۸۳           وَقْتی   قَهْوَه‌چی   چای   آوَرْد   تَشَکُّرکُنان   پُرْسيدَم   اِسْمِ   شُما
۸۴   چيسْت ؟     سَر   را   بِه   رَسْمِ   اَدَب   خَم   نَمودَه   گُفْت   نَوکَر ِ  سَرْکار
۸۵   رَحْمَتُ‌الله .    گُفْتَم   آيا   مُمْکِن   اَسْت   بِسِپاريد   بَرای   مَن   يَک   چارَک
۸۶   نانِ   تافْتان   و   يَک   کاسَة   ماسْت   و   قَدْری   پَنير   و   سَبْزی   و   يَک
۸۷   سير   هَم   حَلوا  اَرْدَه   بياوَرَنْد.     گُفْت   آی   بِه  چَشْم   وَلی   اَگَر   کَباب
۸۸   هَم   خواسْتَه  باشيد   کَبابِ   رُسْتَم‌آباد   مَشْهور   اَسْت   و   اَگَرْچِه   مُمْکِن
۸۹   اَسْت   قَدْری   طول   بِکَشَد   وَلی    مي‌سِپارَم     گوشْتِ   کَبابیِ   تازَة
۹۰   پُشْت‌مازو   ساطور   کُنَد   و   کَبابِ   صَحيحی   حاضِر   کُنَد   کِه   اَسْبابِ
۹۱  سَرْشِکَسْتَگیِ   چاکَرِتان   نَباشَد   و   نوشِ   جان   بِفَرْماييد.
۹۲            گُفْتَم   هَر  گُلی  بِزَنی  بِه  سَرِ  خُودَت  زَدَه‌اِی   وَلی   هَمين  قَدْر
۹۳   بِدان   کِه   شِکَمَم    بِه   قارْقار   اُفْتادَه اَسْت   و   وَقْتِ   زيادی   هَم   نَدارَم.
۹۴           تا   يَک   اِسْتِکان   چایِ   ديگَر   خُورْدَم   ناهار   هَم   حاضِر   شُد.     يَک
۹۵   جام ِ   بِرَنْجی   پُر   اَز   آب   و   يَخِ   بُلورين   هَم   کِه   يَک   چارَک   اَنْگورِ
۹۶   عَسْگَریِ   آبِ   سُنْبُلَه خُورْدَه   مِثْلِ   خُوشَة   اَلْماس   دَر   آن   می‌دَرَخْشيد
۹۷   و   روحِ   آدَم   اَز   تَماشای   آن   تازَه   می‌شُد   با   خُوراک   فَرا رَسيد .    دَر
۹۸   کِنار ِ  آن   آبِ   رَوان   دَر   آن   هَوای   خُنَک   و   دِلْچَسْب   چُنان   بِه   دَهانَم
۹۹   مَزَه   کَرْد   کِه   تا   عُمْر   دارَم   لَذَّتَش   زير ِ  دَنْدانَم   خواهَد  مانْد.
۱۰۰           رَحْمَتُ‌الله   پَس   اَز   ناهار   با   دُو سِه   اِسْتَکان   چای   تازَه دَم   هَم
۱۰۱   جِلَوَم   دَر آمَد.     می‌گُفْت   چای   بايَد   لَبْريز   و   لَب‌سوز   و   لَبْدوز   و
۱۰۲   پاشورَه‌دار   باشَد   و    بِه   راسْتی   کِه   بِهْتَرين   چای   را   اَز   دَسْتِ   اُو
۱۰۳   خُورْدَم.    اَز   شُما   چِه   پِنْهان   کَم‌کَم   چُنان   کَيفور   شُدَم   کِه   بَدَم
۱۰۴   نِمی‌آمَد   مَن   هَم   کَفْش‌ها   را   کَنْدَه   هَمانْجا   دَراز   بِکَشَم   و   اَقَلّاً   يَک
۱۰۵   نيم   ساعَتی   ريَتيَن   را   اَز   آن   هَوای   لَطيف   کِه   واقِعاً   گويی   با   پَر   و
۱۰۶   بالِ   فِرِشْتَگان   بادَش   را   مي‌زَنَنْد   لَبالَب   سازَم   و    بِه   لالايیِ   يَکْنَواخْتِ
۱۰۷   آب   چُرْتی   بِزَنَم   وَلی   حِسّ   کَرْدَم   کِه   اَگَر   خواب    بِه   چَشْمَم   بيايَد
۱۰۸   ديگَر   بيدار   شُدَن   کارِ  حَضْرَتِ  فيل   خواهَد بود   و   بايَد   با   بيل   و
۱۰۹   کُلَنْگ   بُلَنْدَم   کُنَنْد   لِهذا   با   هَزار   اَفْسوس   قَيدِ  خوابِ  شيرين  را  زَدَه
۱۱۰   خُود   را   با   صُحْبَت   و   گُفْتُگوی   با   رَحْمَتُ‌الله   سَرْگَرْم   داشْتَم.
۱۱۱           گُفْتَم   اَز   سَر   و   وَضْع   و   گُفْتار   و   کِرْدار   و   مَخْصوصاً   اَز  زَبان
۱۱۲   و   لَهْجَه‌اَت   کِه   بِه  جای   «بِرَو»   مِثْلِ   شِميرانی‌ها   «بِشَو»   نِمی‌گويی
۱۱۳   چُنان   می‌فَهْمَم   کِه   گويا   اَهْلِ   شِميران   نيسْتی.     گُفْت   دُشْمَنِتان
۱۱۴   شِميرانی   باشَد.     شِميران   تَنْها   چيزيش   کِه   تَعْريف   دارَد   هَمان
۱۱۵   آبِ   خُنَکَش   اَسْت   و  بَس   وَإلّا   خُودِ    شِميرانی   تُحْفِة   نايابی   نيسْت.
۱۱۶   گُفْتَم   پَس   اَهْلِ   کُجايی؟     گُفْت   اَهْلِ   کُجا   می‌خواهيد   باشَم ،  اَهْلِ
۱۱۷   دارُالْخِلافَة   تِهْران   و   بَچَّة  شيرِ  پاک  خورْدَة   سَنْگِلَج.     گُفْتَم   مُبارَک
۱۱۸   باشَد   پَس   دَر  واقِع   بچَّه  مَحَلَّه   می‌شَويم   چُونْکِه   مَن   هَم   بَچَّة
۱۱۹   پاچِنار   هَسْتَم.     گُفْت   گويا   اَصْلاً   جَنابِ‌عالی   را   بِشِناسَم.     بِه  نَظَرَم
۱۲۰   می‌رَسَد   کِه   دَر   شَهْر   خِدْمَتِتان  رَسيدَه‌اَم .    گُفْتَم   اِسْتِبعادی   نَدارَد
۱۲۱   وَلی   بِگو  بِبينَم   دَر   شَهْر   چِه   کار   و   کاسِبی   داشْتی.
۱۲۲           با   نُوکِ   اَنْگُشْت   پُشتِ   گوش   را   خارانيدَه   با   لَبْخَنْدِ   مَليحی
۱۲۳   جَواب   داد   کِه   والله   دُرُسْت   نِمی‌دانَم   جَوابِ   اِين   سُؤال   را   چِطَور
۱۲۴   عَرْض  کُنَم .    بِهْتَر   اَسْت   می‌پُرْسيديد   چِه   شُغْل   و   کاسِبی   اِسْت   کِه
۱۲۵   نَکَرْدَه‌اِی.
۱۲۶           وَقْتی   ديد   مَقْصودَش   را   دُرُسْت   نِمی‌فَهْمَم   گُفْت   تَعْجُّب
۱۲۷   نَفَرْماييد.      مَن   هَم   مِثْلِ   هَزاران   جَوان‌های   بيچارَه   و   بی سَرْمايَة
۱۲۸   اِين   مَمْلَکَت   کِه   چَنْد   سَر   نانْخوار   دارَنْد   و   کَسْب   و   کاری   هَم   کِه
۱۲۹   حِسابی   باشَد   ياد  نَگِرِفْتَه‌اَنْد   و   دَسْت  و  پايی   دارَنْد   هَر   روز    بِه
۱۳۰   فَراخُور ِ  فَصْل   و   مَوسَم   و   ماه   و   سال    بِه   کار   و   کاسِبیِ   ديگَری
۱۳۱   مَشْغول   بودَم.     مَثَلاً   زِمِسْتان‌ها   اَوَّلِ  صُبْحِ   اَذان   لَبو   می‌فُروخْتَم   و
۱۳۲   يَقين   دارَم   کِه   وَقْتی   فَرْيادِ   «آی   گَرْم   اَسْت   لَبو   داغ   اَسْت   لَبو   آی
۱۳۳   صُبْحانَه   دارَم   لَبو   شاهانَه   دارَم   لَبو»   بوقِ   سَحَر   چُرْتِتان   را   دَرْهَم
۱۳۴   می‌دَريد   يَک   خَرْوار   لَعْن  و   نَفْرين   نِثار ِ  جَدّ   و   آبادَم   (آبائم)   کَرْدَه‌اِيد.
۱۳۵   هَمين   کِه   آفْتاب   بُلَنْد   می‌شُد   طَبَقِ   لَبو   را   کِنار  گُذاشْتَه   و   نَعْرَه‌اَم
۱۳۶   بُلَنْد   می‌شُد   کِه   «دَور ِ  حَوض   را   پِهِن   می‌کُنيم» .    روز‌هايی   کِه
۱۳۷   بَرْف   آمَدَه   بود   دَورانَم   جور   بود   و   کُلاهَم   را   بِه   آسْمان   می‌اَنْداخْتَم
۱۳۸   و   پارو    بِه   دوش   دَور  می‌اُفْتادَم   کِه   «بَرْف   پارو   می‌کُنيم» .   بِه  مَحْضِ
۱۳۹   اِينْکِه   بَهار   می‌رَسَد   لَبو   و   پِهِن   و   پارو   را   بوسيدَه   بالای   طاقْچَه
۱۴۰   می‌گُذاشْتَم   و   اَز   هَر  جا  شُدَه  بود   يَک   اُلاغِ   رَوَنْدَه   ماهيانَه   کِرايَه
۱۴١   می‌کَرْدَم   و   اَز   دِهاتِ   اَطْرافِ   شَهْر   چَغالَه‌بادام   و   نَعْنا   و   پونَه   بار
۱۴۲   کَرْدَه    بِه   شَهْر   می‌آوَرْدَم   و   عَلاوَه  بَر   آنْکِه   خُودَم   دَور  اُفْتادَه   و   آوازَم
۱۴۳   بُلَنْد   می‌شُد   کِه   «آی   چَغالَه‌بادام   آی   ريزَه بادام   آی   بوی   نَعْنا   عِطْرِ
۱۴۴   پونَه»   چَنْد   نَفَر   اَز   بَچَّه‌سال‌های   مَحَلَّه   و   دَر  و  هَمْسايَة   خُودِمان   را
۱۴۵   کِه   آنْها   هَم   مِثْلِ   خُودِ   مَن   دَسْتِشان   خالی   و   بار ِ  مادَر   و   خواهَر    بِه
۱۴۶   گَرْدَنِشان   اُفْتادَه  بود   اَجير   می‌کَرْدَم   و   مال   می‌دادَم   کِه   بِه  حِسابِ
۱۴۷   خُودِشان   بِفُروشَنْد   و   سِه يَکِ   عايَداتِشان   تَعَلُّق   بِه   مَن   داشْت.
۱۴۸   کَم‌کَم   خيار ِ   نَوبَر    بِه   بازار   می‌آمَد   و   تابِسْتان   می‌رَسيد   و   آن   وَقْت
۱۴۹   ديگَر   سَرَم   بِه  قَدْری   شُلوغ   می‌شُد   کِه    هيچ   تاجِر ِ  سَرْگُنْدَه‌اِی   بِه 
۱۵۰   آن   اَنْدازَه  کار   و   گِرِفْتاری   نَداشْت.
۱۵١           صُبْحِ   سَحَر   سَرِ   بينَة   حَمّام ِ  مَحَلَّه   پَر ِ  هُلو   و   آلوی   آب اَنْداخْتَه
۱۵۲   می‌فُروخْتَم .    اَز   آنْجا   کِه   خَلاص   می‌شُدَم   تو   کوچَه‌ها   اُفْتادَه
۱۵۳   مَشْغول ِ  فُروخْتَن   عَدَسی   می‌شُدَم   بَعْد  اَز   عَدَسی   عَقَبِ   اُلاغَم
۱۵۴   می‌اُفْتادَم   و   بَسْتَه    بِه   روز   و   ساعَت   بيسْت   رَقَم   جِنْس   می‌فُروخْتَم.
۱۵۵     بِه   آواز ِ  آی   گُلِ   اَنارِ   هِنْدِوانَه ،   هِنْدِوانَة   چُون   خونِ   کَفْتَر   می‌فُروخْتَم
۱۵۶   و   خَرْبُزَة   چُون   تُنْگِ   طِلای   مَن   دَسْت    بِه   دَسْت   می‌رَفْت.
۱۵۷   اَز   کَشْک   و   نَمَک   و   پياز   گِرِفْتَه   تا   کاهوی   يَک يَک  بَرَه
۱۵۸   و   کاسْنی   و   غوره   و   بادِنْجان   و   باقِلا  هَر  مَتاعی   پيش   می‌آمَد  رو  گَرْدان
۱۵۹   نَبودَم.    خُداوَنْد   گويی   لَفْظِ   «نَه»   دَر   دَهانِ   مَن   نَگُذاشْتَه  بود.
۱۶۰   هَمين   کِه   ظُهْر   نَزْديک   و   گَرْما   زورآوَر   می‌شُد   اُلاغ   را    بِه   خانَه
۱۶۱   بُرْدَه    بِه   آخُوری   کِه   گوشَة   حَياط   تَعْبيَه   کَرْدَه   بودَم    بِه   کاه   و
۱۶۲   يُنْجَه   می‌بَسْتَم   و   خُودَم    بِه   يادِ   لَبِ   تِشْنَة   شَهيدِ   دَشْتِ   کَرْبَلا
۱۶۳   کاسَة   آبِ   زِرِشْکِ   صَفْراشِکَن   و   تَغارِ   دوغِ   عَرَبِ   شُش   حال بيار   را    بِه
۱۶۴   دوش   کَشيدَه   دَر   راسْتَة   بازار   می‌اُفْتادَم   و   دُو سِه   ساعَتی   بَرای
۱۶۵   فُروشِ   دوغ   و   آبِ   زِرِشْک   اَز   پاقاپوق   و   ميَدانِ   کاه‌فُروش‌ها   گِرِفْتَه
۱۶۶   تا   بازارِ   پُشْتِ   خَنْدَق   جايی   نِمی‌مانْد   کِه   پَرْسَه   نَزَنَم.     طَرَف‌های
۱۶۷   عَصْر   دَسْتْگاهِ   بَسْتَنیِ   اِسْقاطی   را   کِه   اَز   پِدَرَم    بِه   مَن   اِرْث   رَسيدَه
۱۶۸  بود   بيرون   می‌کَشيدَم   و    بِه   بَچَّه‌هايی   کِه   اَز   مُعَلََّم خانَه‌ها
۱۶۹   بَرْمی‌گَشْتَنْد    بِه   نَقْد   و   نِسيَه   بَسْتَنی   و   سَرْشير   می‌فُروخْتَم. 
۱۷۰   هَوا   کِه   خُنَک‌تَر   می‌شُد   باز   اُلاغ   را   بيرون   می‌کَشيدَم   و   صِدای   آی
۱۷۱   يَخِ   بُلورين   و   آی   نَفْتِ   لامپايَم   بُلَنْد   می‌شُد.     گاهی   هَم   دَر   سَرِ
۱۷۲   چَهارْسو   دَر   پُشْتِ   کِلْکِ   آتَش   روی   سِه پايَه   می‌نِشَسْتَم   و   ذُرَّت   بو
۱۷۳   می‌دادَم   و   آواز ِ  «آی   بَلالِ   شور   بَلال،    شير   بَلال،    عَصای   پيران
۱۷۴   اَسْت   بَلال ،    نُقْلِ   بيابان   اَسْت   بَلال ،   قوتِ   جَوانان   اَسْت   بَلال   آی
۱۷۵   بَلال ،  آی   بَلال   مَحَلَّه   را   پُر   مي‌کَرْد.      هَمين  کِه   چِراغ‌ها   رَوشَن
۱۷۶   می‌شُد   و   می‌ديدَم   کِه   مَرْدُم   يَخ   و   نَفْتِشان   را   خَريدَه‌اَنْد   و   مَوقِعِ
۱۷۷   خُورْدَنِ   ذُرَّت   هَم   گُذَشْتَه   ديگِ   سيراب    و   شيرْدان   را   رو   سَرَم
۱۷۸   می‌گُذَاشْتَم   و   بِه   آوازِ   آی   سيراب   آی   شيرْدان    بَرای   عَرَق خُورْ‌های
۱۷۹   لات   و   آسْمان جُلِ   مَحَلَّه   مَزَة   شاهانَه   تَدارُک   می‌ديدَم.
۱۸۰   دَر  ضِمْن   وَرْدَسْت‌ها   و   شاگِرْدْ‌هايَم   هَم   دَر   اَطْرافِ   شَهْر   با   سَرْمايَة
۱۸١   مَن   گِرْدوی   فالی   صَد   دينار   و   حَلْوا  جَوزی   و   چُسِ  فيل   و   مَعْجونِ
١۸۲   اَفْلاطون   و   ماماجيم‌جيم   و   زالَزالَک   می‌فُروخْتَنْد   و   نيمَه‌شَب   کِه
۱۸۳   خَسْتَه   و   رَفْتَه    بِه   خانَه   بَرْمی‌گَشْتَم   هَمَه   بَرای   حِساب پَس دادَن
۱۸۴   حاضِر   بودَنْد   و   آن   وَقْت   تازَه   جای  سَرْکار خالی   تازَه   يَک   لُقْمَه
١۸۵   نان   و   پَنير   اَز   گُلويَم   پايين   می‌رَفْت   و   خواهَرَم   هَم   سَماوَر ِ  حَلَبی
١۸۶   را   آتَش  می‌اَنْداخْت    و   هَمَه   اَز   کوچَک   و   بُزُرْگ   دَور ِ  هم   جَمْع
١۸۷   شُدَه   آنْقَدْر   می‌گُفْتيم   و   می‌خَنْديديم   تا   خَسْتَگی   زورآوَر   شُدَه  
١۸۸   هَرْکَس   دَر   گوشَه‌اِی   اُفْتادَه    بِه   خواب   می‌رَفْتيم.
١۸۹           گُفْتَم   داداش    جان   اِينْها   جَوابِ   سُؤالِ   مَن   نِمی‌شَوَد.
١۹۰     پُرْسيدَم   چِرا   تِهْرانِ   بِه   آن   نازَنينی   را   گُذاشْتَه‌اِی   و   دِه‌نِشين
١۹١   شُدَه‌اِی.     گُفْت   مَعْذَرَت   می‌خواهَم   زياد   رودَه‌دَرازی   کَرْدَم   وَلی
١۹۲   مَقْصودَم   اِين   بود   کِه   بِه  هَر  جان کَنْدَنی بود   يَک   لُقْمَه   نان   بَرای
١۹۳   مادَرِ   پير   و   خواهَر ِ  بُزُرْگَم   کِه   شَوهَرَش   عُمْرِ  سَرْکار  دَراز  باشَد   پَنْج
١۹۴   سالِ   پيش   دَر   مَوقِعِ   کار   و   عَمَلَگی   اَز   نَرْدْبان   اُفْتاد   و   هَمانْجا
١۹۵   جابِجا   جان   داد   و   زَن   و   سِه   سَر   فَرْزَنْدَش   را   بِدونِ   يَک   شاهی
١۹۶   گُذاشْت   و   رَفْت   و   بَرای   خواهَرِ   کوچَک‌تَرَم   کِه   بِحَمْدِالله   تازَه   چَهار
١۹۷   ماهِ   پيش   شَوهَر  کَرْد   و   اَز   ما   مُجَزَّی   شُد    بِه   خانَه   می‌آوَرْدَم
١۹۸   چيزی   کِه  هَسْت   پارْسال   زِمِسْتانی   کِه   اَلْبَتَّه   يادِتان  اَسْت   چِه   بَرْفی
١۹۹   آمَد   دَر   مَوقِعِ   بَرْف   پاک   کَرْدَن   اَز  شُما  چِه  پِنْهان   تَن‌پوشِ   مَضْبوطی
۲۰۰   نَداشْتَم   و   سَرْمای  سَخْتی  خورْدَم   و   يَکْسَر    بِه   خانَه   آمَدَم   و   سينَه
۲۰١   پَهْلويی  کَرْدَم   کِه   سی و چَهار   روزِ   تَمام   با   يَک   پا   دَر   گور   بودَم   و
۲۰۲   اَگَر   دُعای    مادَرَکَم    نَبود   يَقين   اَلآن   هَفْت   تا   کَفَن   پوسانيدَه  بودَم
۲۰۳   وَلی   خُدايی  شُد   اِين   بيچارَه‌های   مَظْلوم   بی سَرْپَرَسْت   نَمانْدَنْد.
۲۰۴   وَقْتی   اَز   بِسْتَرِ   بيماری   بيرون   آمَدَم   ميرْزا   باقِرِ   حَکيم‌باشی   چُون
۲۰۵   خَيلی   سُرْفَه   می‌کَرْدَم   گُفْت   می‌تَرْسَم   بادِ   نَزْلَه   تو   سينَه‌اَت   ريخْتَه
۲۰۶   باشَد   و   کَم‌کَم   کار  بِه  دَسْتَت  بِدَهَد   بِهْتَر   اَسْت   تا   هَوا  گَرْم   نَشُدَه
۲۰۷   آب  بِه  آب  بِشَوی   و   جايی   بِرَوی   کِه   هَوايَش   مُلايَم‌تَر   و   بَرای
۲۰۸   مِزاجَت   مُناسِب   باشَد.     خُلاصَه   چيزی   نَمانْدَه  بود  کِه   اِين   پيشامَد
۲۰۹   کاسَه  و  کوزَة  ما  را  دَرْهَم  بِريزَد   و   يَک   دَسْتَه   زَنِ   بی دَسْت و
۲١۰   پای   لَچَک  بِه  سَر   و   يَک   بُر   بَر  و  بَچَّه    بی   آب   و   نان   بِشَوَنْد.  
۲١١           وَلی   خُداوَنْد   خُودَش   ياری   کَرْد   و   يَک   نَفَر   اَز   اَهاليِ   هَمين
۲١۲   دِه   کِه   چَنْد   سال   پُشْتِ  سَرِ  هَم   اَز   اُو   چَغالَه بادام   و   خيار   خَريدَه
۲١۳   بودَم   و   سَلام عَليک   و   رِفاقَتی   پيَدا  کَرْدَه  بوديم   و   اَز   حال   و   اَحْوالَم
۲١۴   خَبَرْدار   شُدَه بود   پَيغام   فِرِسْتاد   کِه   رُسْتَم‌آباد   جای   خُوش   آب و  هَوايی
۲١۵   اِسْت   و   اَز  قَضا   قَهْوَه‌چیِ   آنْجا   يَک   تِکَّه   آب و خاک   دَسْت و پا    کَرْدَه
۲١۶   خيال  دارَد   قَهْوَه‌خانَه   را   وِل   کُنَد   و   مَشْغول    بِه   زِراعَت   بِشَوَد   اَگَر
۲١۷   مايل   باشی   مُمْکِن   اَسْت   هَمين   قَهْوَه‌خانَه   را    بَرايَت   مُعامِلَه   کُنَم.
۲١۸   فِکْر   کَرْدَم   اَز   اِين   چِه   بِهْتَر   مادَرَم   هَم   کِه   خَيلی    خيالَش
۲١۹   اَز   اِين   بابَت   ناراحَت   شُدَه  بود   و   می‌تَرْسيد   کِه   تَبِ  لازِم
۲۲۰   گِرِفْتَه  باشَم   ديگَر   مُهْلَت   نَداد   و   گُفْت   هَم   فال   می‌شَوَد   و   هَم
۲۲۱   تَماشا   و   دَر  واقِع   بِه   يَک   تير   دُو   نِشان   خواهيم  زَد   و   هَم   آبِ
۲۲۲   خُنَک   می‌خُوريم   و   اَز   اِين   گَرْمای   جَهنَّمیِ   تِهْران   خَلاص   می‌شَويم
۲۲۳   و   هَم   جايی   می‌رَويم   کِه   کار   و   کاسِبیِ   مُعَيَّنی   خواهی  داشْت   و
۲۲۴   ديگَر   مَجْبور   نَخواهی   بود   سالِ   دَوازْدَه   ماه   مِثْلِ   کَولیِ   غَرْبيل‌بَنْدْ‌ها
۲۲۵   دَور ِ  کوچَه   و   بازار   آوارَه   و   سَرْگَرْدان   باشی.    خُلاصَه   اَز  صَدَقَة  سَرِ
۲۲۶   سَرْکار   مُعامِلَه   بِه  خوبی  و   خُوشی   سَر  گِرِفْت   و   اَلْحَمْدِلله   مِزاجَم
۲۲۷   هَم   بِهْتَر   شُدَه   و   سُرْفَه   کَم‌تَر   می‌کُنَم   و   ضِمْناً  بِه  قَولِ   مادَرَم   سَرَم
۲۲۸   هَم  بِه  سَر  و  سامانی  رَسيدَه   هَم   کارَم   کَم‌تَر   اَسْت   و   هَم   لُقْمَه
۲۲۹   نانی   کِه   شِکَمِمان   را   سير   بِکُنَد   پيَدا   می‌شَوَد   و   چُون   با   مَرْدُم
۲۳۰   خوب   تا  می‌کُنَم   قَهْوَه‌خانَه‌ام   هَم   خوب   می‌چَرْخَد.
۲۳١           صُحْبَتِ   رَحْمَتُ‌الله   بِدينْجا   رَسيدَه  بود   کِه   ناگاه   بی مُقَدَّمَه
۲۳۲    بِه   خاطَرَم   آمَد   کِه   دُو   نَفَر   اَز   دوسْتان   و   هَم‌شاگِرْدی‌های   قَديمَم
۲۳۳   کِه   پِسَرانِ   صَرّافِ   مُعْتَبَری   اَز   صرّاف‌های   دَرَجَة   اَوَّلِ   تِهْران   بودَنْد
۲۳۴   سابِقاً     دَر   رُسْتَم‌آباد   باغ   و   عَلاقَه‌اِی   داشْتَنْد   و   عُموماً   فَصْلِ   گَرْما
۲۳۵   را   با   کَس  و  کارِ  خُود   دَر   آنْجا   می‌گُذَرانيدَنْد   و   هَرْچَنْد   سال‌ها   می‌شُد
۲۳۶   کِه   ديگَر   اَز   نَزْديک   هَمْديگَر   را   نَديدَه  بوديم   بَدَم   نِمي‌آمَد   کِه   اَگَر
۲۳۷   دَر   رُسْتَم‌آباد   باشَنْد   سَری  بِه  آنْها  بِزَنَم   و   ديداری   تازَه   کُنيم.
۲۳۸        گُفْتَم   رَحْمَتُ‌الله   اُمّيدْوارَم   روز  بِه  روز   کار  و  بارَت   بِهْتَر   و
۲۳۹   مِزاجَت   سالِم‌تَر   بِشَوَد   و   دَفْعَة   ديگَر   کِه   بِه  سَرِ  وَقْتَت  می‌آيَم   دارای
۲۴۰   خانَه   و   زِنْدَگی   و   دَم  و  دَسْتْگاهِ   مُفَصَّل‌تَری   شُدَه  باشی   وَلی   بِگو
۲۴١   ببِينَم   آيا   اَکْبَر   آقا   و   عَبّاس   آقا   پِسَرْهای   فُلان   صَرّافِ   تِهْرانی   را
۲۴۲   کِه   سابِقاً  دَر   اِينْجا   باغ   و   عِمارَتی   داشْتَنْد   می‌شِناسي   و   آيا
۲۴۳   می‌دانی   کِه   اِمْسال   بالا   آمَدَه‌اَنْد   يا   نَه؟      گُفْت   چِطَور   می‌خواهيد
۲۴۴   نَشِناسَم   عَلی‌الْخُصوص   کِه   خَيلی   هَم   دَر  حَقِّ   جان نثِارِتان   لُطْف   و
۲۴۵   مَرْحَمَت   دارَنْد.     مُدَّتی   اِسْت   بالا   آمَدَه‌اَنْد   و   گاهی   هَم   بَنْدَه   را
۲۴۶   اِينْجا   سَرْفَراز   می‌فَرْمايَنْد   و   باغِشان   هَم   اَز   اِينْجا   چَنْدان   دور   نيسْت
۲۴۷   اَز   هَرْکَس   بِپُرْسيد   نِشانِتان   خواهَد   داد.
۲۴۸           اَز   چَنْد   کوچَة   چَم  اَنْدَر  چَمِ   پُر   پيچ   و   خَم   گُذَشْتَم   و
۲۴۹   پُرْسان  پُرْسان   باغ   را   پيَدا   کَرْدَه   دَر   زَدَم.